Ja zeker, we hebben het gehaald!

Sommige mensen begonnen er al aan te twijfelen. Aangezien ons blogberichten ergens halverwege de week bleven hangen..Maar we zijn vorige week zaterdag echt aangekomen in Nijmegen...op de mountainbike.

De vrijdag was nog even doorzetten want het achterwerk begon toch wat pijnlijk aan te voelen na 6 dagen op de mountainbike te hebben doorgebracht.

Zaterdag was eigenlijk wel een makkie te noemen. We hebben deze dag nog ruim 80 kilometer gefietst maar deze kilometers werden makkelijk en vlot weggetrapt. Waarschijnlijk speelden de euforie en het gevoel bijna thuis te zijn hier een rol.

Met de thuishaven in zicht zijn we nog even van de route afgeweken om nog even lekker te genieten.. van het heerlijke weer, van de vermoeide spieren die ernaar snakken om op een terras neer te ploffen, van een groot stuk taart en natuurlijk van de geweldige ervaringen!

Dit rustmomentje maakte gelijk duidelijk dat we overal gevolgd werden..Carinne vroeg zich al af waarom we van de route waren afgeweken :)

Hierna zijn we opgegaan naar Nijmegen, waar ons een geweldige intocht te wachten stond.

Onder motorbegeleiding zijn we, in een lange sliert, met 300 mountainbikers Nijmegen binnengereden. Deze tocht eindigde in een bomvol park Brakkenstein waar iedereen al klaarstond om ons als helden binnen te halen en te huldigen.

Alles bij elkaar een prachtige tocht met een mooi slot!

Ook via deze plaats willen we nog een keer alle sponsors bedanken die hier hun steentje aan bijgedragen hebben!

Bij de huldiging werd bekend gemaakt dat in totaal maar liefst 1.015.000 euro is opgehaald voor het Duchenne Parent Project, een geweldige opbrengst!

Meer foto's komen er aan!

rondje om de berg

Inmiddels zijn we al weer een paar dagen verder (we zitten nu op dag 5) en het internet werkt weer dus nog even een terugblik op dag 4.

Gisteren hebben voornamelijk wat rondjes om de berg gereden, de sint pieter, stiekum toch nog wat hoogtemeters gemaakt daar (ongeveer 1800). Zelfs onze mindere klimmers komen steeds beter de 'berg' op maar ja die 'bergen' worden ook steeds kleiner. Met 103 kilometer nog altijd een zware dag en inmiddels begint ook menig achterwerk te protesteren dat het nog nooit 4 dagen achtereen op een fietszadel heeft gezeten :-)

De lekke banden stand is inmiddels weer aardig opgelopen dankzij de vele meidoornhagen. We waren al gewaarschuwd dat in augustus de hagen worden gesnoeid, maar opgeruimd? Na ongeveer 10 km fietsen en een leuke afdaling met aan weerszijden deze authentiek begroeing werden we dan ook 'verwelkomd'door een erehaag van bandenplakkers. Wij zijn trouwens ongeschonden uit deze afdaling gekomen. Maar helaas na het eerste checkpoint had Ewout er weer een te pakken en een goeie 30 kilometer verder na het tweede checkpoint had ook ik (ruben) lek gereden. De hoogste tijd om weer wat binnenbanden in te slaan dus.

Dag 4 was al met al weer een mooie rit met de nodige hoogtemeters en technische stukjes, de vraag is dan ook wat er nog voor morgen overblijft want het doel is tenslotte Nijmegen.

groeten,

Ruben & Ewout
bracazabracu

hoor wie klopt daar kinderen

Lieve sponsors,

hieronder een berichtje van twee dagen terug dat jullie nog tegoed hebben maar vanwege de slechte internetverbinding nog niet geupload is:



hier weer een berichtje van ons. Zoals jullie misschien al hebben uitgevogeld zijn we 'live' te volgen dankzij de tracker die we meehebben. (Voor diegene die dit nog niet heeft gevonden: kijkje op http://www.duchenneheroes.nl/ en de rest wijst zich vanzelf. Helaas had ie vandaag wat problemen maar we hebben echt weer gefietst. Maar de spieren van menigeen in ons team geven aan dat we wel degelijk de etappe van vandaag, 93 km. hebben gefietst.


De etappe van vandaag was 93 km. en bestond weer uit een aaneenschakeling van mooie stukjes singletrack en bospad met weinig asfalt en meer dan genoeg modder ;-).
't Begon al met een steile klim als opwarmertje direct achter de camping. De sfeer zat er dus meteen goed in. Vervolgens hebben we wat rondjes rond een stuwmeer in de buurt gereden wat ook weer zorgde voor de nodige al dan niet spectaculaire afdalingen. Maar wat dat betreft kon de etappe van vandaag niet tippen aan gisteren. Wat mij (ruben) betreft geen probleem want met name de steile afdaling over kale rots en of losliggend grind had ik wat meer moeten oefenen vooraf. Maar aldoende leert men en cold turkey gaat dat vaak het best. Kortom volle bak naar beneden om er vervolgens achter te komen dat je in een 'grindbak' zit en er geen weg meer terug is behalve naar beneden :-) Remmen los en gaan!!! Stiekum is dat best genieten als je vervolgens weer heel beneden staat.


Wat betreft heel beneden, de lekke banden stand is inmiddels opgelopen tot twee. Wederom met dank aan Ewout die vlak voor de Vaalser berg zijn achterband lek reed. Daarnaast hebben we nog een shifter die redelijk aan gort is en een kromme remschijf die dank zij het mechanicien-team weer gerepareerd. Dus tot nog toe valt de schade reuze mee maar de modder vreet aan het materiaal. Zeker op die heide van vandaag wat ons inziens meer weg had van een moeras.


Inmiddels hebben we het eten al weer ruime tijd achter de kiezen en maken we ons klaar om weer naar bed te gaan. Want slaap is tenslotte de beste 'recovery-shit'. En ja, wel een extra bordje opgeschept want gisternacht stond de 'honger' ineens op het tentdoek te kloppen. Een paar appels en muesliereepjes doen op zo'n moment wonderen maar geeft wel de noodzaak van een tweede bordje aan.


En tot slot, voor wat betreft morgen, we hebben er weer zin aan. Het beloofd een mooie dag te worden dus hopen dat er nog wel een beetje modder ligt.

Groeten,

Ruben & Ewout

the upside of uphill is down-hill!

Joepie, internet werkt hier! Gisteren lukt het niet om iets op de blog te plaatsen, vandaag dus wel.
We hebben onze derde etappe erop zitten...jaja de derde. Het begon namelijk al goed op zaterdag, onze treinreis strande bij een station zo'n 10 km van Wiltz. De trein reed niet verder...
Gelukkig kwamen er uit de eerstvolgende trein twee supervriendelijke Nederlandse vakantiegangers stappen die onze bagage naar de camping wilden brengen. We hebben zelf het laatste stukje dus lekker op de fiets gedaan...mooi opwarmertje!

Zondag de eerste echte etappe. Die was vrij goed te doen met nog aardig wat stukjes asfalt. Echter..na de laatste checkpoint kwam het echte werk. Steile lange klimmen! Dat was even op de tanden bijten.

Vandaag was de koninginnerit. Volgens velen de zwaarste etappe. De benen voelden echter goed en we hadden meer het idee dat we er, na gisteren, juist lekker inkwamen. Het was echter de gestage regenval die, vooral het laatste stuk, het echt zwaar maakte. Toch zijn we weer heel netjes op tijd gefinisht. Terugkijkend was het een dag met mooie beklimmingen en nog leukere afdalingen! Toch altijd een mooi vooruitzicht als je jezelf naar boven worstelt!
O ja, we hebben ook de eerste lekke band gescoord maar die was vlot gewisseld.
Voor nu gaan we lekker eten!
Gegroet,

Ewout en Ruben

p.s. sponsoren kan nog altijd en is nog hard nodig!!

interview op Ronduit.nl

Klik hier om het artikel op ronduit.nl te lezen, n.a.v. een interview met Ewout.
http://www.eo.nl/ronduit/homepage/page/Trappen_tegen_spierziekte/articles/article.esp?article=10784575

Bestel vanaf nu je kaarten voor 10 september online!

http://www.podiumdekelder.nl/programma/details/benefiets_concert_met_talitha_hall_tears_in_a_florious_sky_the_handsome_poe/

Neem al je vriendjes mee en kom op 10 september naar 'de Kelder'!

Lees via onderstaande link een verhaal van twee ouders met twee kinderen die beiden de ziekte van Duchenne hebben.

/http://www.gezondheidsplein.nl/patientverhaal/113/Mijn-kinderen-hebben-de-ziekte-van-Duchenne.html

Bojan and Ivan..

Ewout: 'still alive and biking'

Beste allemaal,

De voorbereidingen zijn in volle gang en ik maak de nodige kilometers.
Toch is er een en ander gebeurd waardoor mijn deelname even onzeker is geweest.
Ik heb op 7 mei opnieuw een epileptische aanval gehad. Na zo'n twee jaar aanvalsvrij te zijn geweest een enorme tegenvaller.
Het slechte nieuws is dat ik opnieuw medicijnen moet slikken, het goede nieuws is dat ik nog wel kan deelnemen aan de Duchenne heroes tocht.
Ik mag gewoon blijven sporten zoals ik dat nu doe maar moet wel op organisatorisch gebied een grote stap terug doen. Dit is een tegenvaller, hierdoor moet Ruben veel dingen nu alleen regelen.
Dit betekend concreet dat we jullie hulp en financiele steun extra hard nodig hebben. Maak dus vandaag nog je sponsoring over op http://www.duchenneheroes.nl/!

Gegroet,

Ewout

Kennismaking met Ivan & Bojan en de spierziekte Duchenne

Met een geluid alsof ze het ieder moment kunnen begeven brengen de liftkabels de stalen kooi in beweging. Ik hoop dat ze de 5e verdieping halen, tegelijkertijd vraag ik me af of we niet beter de trap hadden kunnen nemen en dat niet alleen omdat dat misschien sneller zou kunnen zijn. ’t Is ergens in mei 2006 wanneer mijn vriendin en ik met YWAM (youth with a mission) in Servie zijn aangekomen. We willen de verschillende plaatselijk kerken in Nish ondersteunen door middel van humanitaire hulpverlening. Via een van de kerken leren we Dragan kennen. Hij wil ons wel meenemen naar zijn vrienden in Duvaniste, een wijk die genoemd is naar de voormalige tabaksvelden die hier lagen. De broers Ivan & Bojan wonen dan nog met hun beide ouders in een klein appartementje en ze vinden het leuk om nieuwe mensen te leren kennen. Sinds hun 2e levensjaar is hun wereld namelijk een stukje kleiner geworden en ook zijn hun mogelijkheden om de wereld in te gaan beperkt tot de omgeving van Nish. Toen, voor Ivan in 1976 en voor Bojan in 1973 begonnen hun spieren in sterkte af te nemen en een aantal jaren later waren beide broers aangewezen op een rolstoel. Duchenne is een feit. Toen ik vorig jaar de stand van Duchenne op de bike motion zag staan was het voor mij dan ook meteen duidelijk muscles for muscles and braca za bracu, ik wil samen met Ivan & Bojan meevechten tegen deze ziekte.

Wat is Duchenne?

Duchenne is een ernstige en erfelijke spierziekte die vrijwel alleen bij jongens voorkomt. In ons land hebben ongeveer achthonderd jongens deze ziekte. De ontwikkeling van nieuwe behandelmethodes heeft de levensverwachting van de patiënten doen toenemen tot 30 jaar, maar zelfs nu sterven er patiënten voor hun twintigste jaar.
Op dit moment is Duchenne nog niet te genezen of te voorkomen. Maar een wetenschappelijke doorbraak lijkt eindelijk dichtbij. Eén van de projecten die mede door Duchenne Heroes is gefinancierd, gaf hoopgevende resultaten bij experimenten. De eerste klinische tests met een groep patiëntjes is gestart. Eindelijk gloort er hoop.

sponseren kan al!

Via onderstaande link komt u op onze persoonlijk pagina van de Duchenne Heroes site. Via deze pagina kunt u uw bijdrage aan ons team leveren.
http://2009.duchenneheroes.nl/Weblogs.aspx?content=Weblogs&deelnemerId=T64&selected=T64

Welkom op de blog van 'браћа за браћу'.

Vanaf vandaag kan je hier alles lezen over onze deelname aan de zwaarste mountainbike sponsortocht van het jaar: Duchenne Heroes! 13 september lijkt nog ver weg maar wij kijken er al naar uit. Dan begint deze 700 km. lange mountainbiketocht door Luxemburg, Belgie, Duitsland en Nederland. Schrik niet, we vragen je niet om mee te doen. Het doel van deze tocht is namelijk zoveel mogelijk geld binnen halen voor het Duchenne Parent Project. En daar hebben we uw hulp wel voor nodig!